Anadolu lisesindeki öğretmenimin, haksızlığın karşısında mazlumu savunan tavrıma sinirlenip “Sen onun avukatı mısın?” diye bağırıp da ertesi gün annemi okula çağırdığı yıllardan önceydi. Cep telefonunun henüz yaygınlaşmadığı o yıllarda anneme ulaşamayınca gidip oturduğum, nasılsa dönüp dolaşıp geleceği yer olduğundan annemi bulacağımdan emin olduğum bir yerdi baro. Annemin “adalet dağılıyor burada” diye bize öğrettiği, her sabah mabedine gider gibi gittiği, kapısında adliye sarayı yazan binanın bir yerinde altın varaklı koltuklarla kaplı bir oda, belki de bir prenses vardır diye düşünürdüm çok küçükken. Kantinden istenen ve illa ki mavi kâğıt pipetle içilen Elvan gazozunun tadıyla, babamın ve oda arkadaşının içtiği Samsun sigarasının kokusuyla özdeş, koridorlarında koşup oynadığım oyun bahçemdi o “saray”. Tanıdığım en yiğit insanlar hep Samsun sigarası kokardı ve hep “Türk milleti adına” verilirdi kararlar.
Sonra büyüdük. Ne çocukluk! Barolar, evladını devletten soranların uğrak yeri oldu bu kez. Deniz mahkemeye düşmüşse avukatı olmak isterdi o halk türküsünü yakan. Soma’da gencecik bir madenci şehidinin eşinin, “Çekin gidin, biz sararız kendi yaramızı” diyen yaralı bir çocuğun, bir tren faciasında evladını yitiren annenin elinden tutardı sonra, hakkını aramayı öğretirdi ona sabırla, halkın avukatları. Tahterevallinin dengesini bozmamak için bir ayağını hep yere basan nesil ve onların yetiştirdikleri el ele tutuşup parkları mekân tuttular sonra. Hiç oyun bahçeleri olmadığından her iktidar alanını kendi oyun bahçelerine çevirmek isteyen dar ağacı suratlı abiler, anlayamadılar bir kaydırağın üstünde cübbesiyle uyuyan baro başkanının halini. Oysa bir çocuk demişti, bir çocuğun oyuncağı olabilir dünyadaki her şey, dünyayı değiştirmek çocuk oyuncağı. Bir söz ancak böyle resmedilebilirdi.
Barolar bölündüğünde, parklar da bölünür. Çocuklar adaleti nerede öğrenir sonra? Tahterevallinin karşı tarafında genç irisi bir çocuk var, oyun oynamayı pek bilmiyor. Asılın hele kefeye!
