“Babamız evde değil, kapıyı açamayız” diyen çocuklar, o kapı çaldığında kapı ardında korkmuşlardır muhakkak. Babası evde olmadığında korkar insan çocukken. Bir gün fikirlerinden dolayı kışın ortasında sürülür de görev yerinden, ailesini yanında götürmeye bile fırsatı olmaz, iki çocuğu da aynı anda hasta düşer. “Özlemden” der doktor, “babalarını görürlerse iyileşirler”. Babası evde olmayan çocuklar hasta düşerler özlemden. Asrın en güzel gözlü maarif müfettişinin oğludur o her şeye adıyla seslenen büyük şair, hasta numarası yapar da çağırırlar babasını turneden. Ateşi birden düşüverir çocukların evde olmayan babalarını görünce. Kapılar korkmadan açılır.
Babası evde olmayan çocuklar evlerinin kapısını açtıklarında babalarının iş arkadaşlarıyla karşılaşırlar bazen. Gelen kötü haberdir. Anneleri al bayraklı tabutun başında “dik durmalıyız kızım, ağlama” diye seslenir. Eve döndüğünde babasını bulamayacağını bilen çocuklar dik duramazlar tabutların başında, durmasınlar. Şimdi ağlamanın vaktidir. Küçük yaşta babasını kaybetmiş çocuklar ülkesidir burası. Hayattan alacaklı çocukların ülkesinde en çok karanfil ve mum satılır.
Babası evde olmayan çocuklar ürkekliğindedir muhalefet. Açmaz kapılarını kimselere. O yüzden babası evde olmayan bir nesil yetişmektedir her gün birkaç kişi artarak. Bazıları anne karnında katılmaktadır o nesle. “Bedel öderken ağlamayınız” der büyük abiler. Evlerin kapıları örtülür sıkı sıkı.
Trafiği düzenlemekle görevli bir polis memurudur baba. Benim görev alanım değil diye düşünmeden bir beylik tabancayla ölüme yürür insanları için. Kendi yaşam alanının dibine gelmeden kimseler tehlikeyi fark etmezken, multidisipliner terör uzmanlarına televizyon kanallarının binalarında nöbet odası yapılmışken, yurt diye sahip çıktığı kendi görev alanının dışındadır, o bunun farkındadır yürürken. Münferit bir eylemdir, herkesin gölgesinden korktuğu ülkede. Sürmene’de bir çınar devrilir, Baskil’de bir çocuk, daha rehberinden numarasını silememişken anasının yanına gömülür. Yakınları sırtlarında Türk bayrakları ile Kürtçe ağıtlar yakarken anlamsızlaşır ödediğimizi iddia ettiğimiz her bedel. Çocukları için kampanya başlatılır. Halkımız kadirşinastır elbet. O evin kapısı babaları evde olmadığından hep korkularak açılacaktır artık. Devlet, analıktan çıkıp baba olalı, babasını eve getirmek için tebeşir tozu içmektedir çocuklar ki ateşleri çıksın. O ateş sadece düştüğü yeri değil, yakacak Sürmene’yi, Baskil’i yakanları da. Çabuk büyür babası evde olmayan çocuklar.
