Aydın Boysan (1921-2018), bir kitabında mizahla bezenmiş bir lise anısına yer vermişti. 1930’ların sonları. Kendi halinde, sessiz bir arkadaşının yolu ilk kez Abanoz Sokağı’na düşer. Arkadaşı yaşadıklarını anlatır:
“Kadın bana çok kızdı. Öyle de fena bağırdı ki… ‘Ulan hayvan herifler, yetti be! Hepiniz buraya nasıl düştüğümü sorarsınız da, nasıl çıkacağımı söylemezsiniz… Defol!’ dedi.”
Buradaki güç durumdaki kadının çığlığı bize yol gösteriyor. Çözüm getirmeyen boş sözleri dinlemek en büyük işkencedir. Ah keşke o kadın gibi, çözüm önermeyenlere, laf olsun diye konuşanlara ‘’defol’’ diyebilsek. Çözümü olan konuşsun.
Çözümü herkes öneremez; bilgi, birikim, deneyim gerek. Her telden konuşma ortamında konu arapsaçına dönüyor, bilgi kirliliği oluyor.
