Aydın Boysan (1921-2018), bir kitabında mizahla bezenmiş bir lise anısına yer vermişti. 1930’ların sonları. Kendi halinde, sessiz bir arkadaşının yolu İstanbul’da ilk kez Abanoz Sokağı’na düşer. Arkadaşı sonra orada yaşadıklarını anlatır:
“Kadın bana çok kızdı. Öyle de fena bağırdı ki… ‘Ulan hayvan herifler, yetti be! Hepiniz buraya nasıl düştüğümü sorarsınız da, nasıl çıkacağımı söylemezsiniz… Defol!’ dedi.”
Buradaki güç durumdaki kadının çığlığı bize yol gösteriyor. Çözüm getirmeyen boş sözleri dinlemek en büyük işkencedir. Ah keşke o kadın gibi, çözüm önermeyenlere, laf olsun diye konuşanlara kadının tepkisini gösterebilsek.
Çözümü herkes öneremez; bilgi, birikim, deneyim gerek. Her telden konuşma ortamında konu arapsaçına dönüyor, bilgi kirliliği oluyor.
Yirmi yılı aşkındır işler hep tersine gidiyor! Çünkü günden güne Cumhuriyet’in temel değerlerinden uzaklaşılıyor, Atatürk’e arka dönülüyor. Özgürlükler kuşa döndü. Adalet yerlerde. Ekonomi gün günden kötü geldi. En acısı eğitimdeki ters yöne dönüş. Her konu yangın yeri. Orman yangınları şehirlere ulaştı. Sınavlar şaibeli derken bu konudaki turpun büyüğü heybeden düştü; diploma yolsuzlukları. Yüzlerce, yüzlerce… İlerde sayı artabilir. Meğer okula gitmeye gerek yokmuş! Bastır parayı al diplomayı! Ne olmak istiyorsan diploman hazır!? Bunlar son yirmi yılın ayıpları.
Abanoz Sokağı’ndaki kadın kadar olamayacak mıyız? ‘’Yetti be!’’ diyemeyecek miyiz? Ne olacak bu ülkenin, bu insanların durumu? Kaymak tabakadan ülkeden kaçan kaçana! Gemisini kurtaran kaptan anlayışı! Çok çok büyük yanlış. Mustafa Kemal kaçıp canını kurtaramaz mıydı? O, boynunda idam fermanlarıyla Anadolu yollarına düştü.
Ya bir de şu son birkaç günlerde yaşadıklarımıza bakınız! Ona tuzak, buna kazık! Siz hizmet denince bunu mu anlıyorsunuz?
Yurttaş sizlerden çözüm bekliyor! Yoksa, yukardaki kadının “defol!” sözünü hak edersiniz!
